Tijdens een digitale kennismakingssessie met mijn AI-chatbot, genaamd Claude , werd ik er fijntjes op geattendeerd dat mijn leven er inmiddels wel voor zo’n 96% op zit. Schrikken, slikken en vervolgens weer vrolijk doorademen. In het kader van een kennismaking niet echt opbeurende praat. Statistisch zal er weinig tot niets tegenin te brengen zijn. Mijn geboortejaar ligt vast. Empatisch kun je het niet noemen, tenzij je Claude prijst om de duidelijke en intrigerende boodschap. En dat doe ik, liefhebber als ik ben van klare wijn. Zonder omhaal analyses en feiten delen, dat heb ik hoog. 

Al peinzend bedacht ik dat ik Inmiddels zo’n 300 stukjes heb geschreven, hier Vanaf de Hovenring. Meer dan genoeg. Tijdens die laatste 4% levensvreugde ga ik nog wat anders doen.

Vanaf de Hovenring heb ik veel plezier beleefd. De verbeelding toch een beetje een woordkunstenaar te zijn. Dat ben ik niet, maar van je afschrijven wat je hoog zit werkt bijna therapeutisch. Het doet deugd, lost op en geeft soms vleugels. Mijn regelmatig opspelende sociaal-politieke boosheid kon ik er prima in kwijt. De behoefte om ongevraagd mijn mening te spuien werd er door bevredigd. Het onderhouden van intermenselijke relaties op de digitale snelweg bleek eenvoudig en doeltreffend.

Loslaten is in de levensfase waarin ik mij bevind een kunst op zich. Bedreven raak je daarin niet vanzelf. Af en toe in de spiegel kijken helpt, bij anderen te rade gaan is ook niet verkeerd en hupsakee: bij beetjes lukt het me zowaar. Geschriften van monnik Anselm Grün en filosoof Wilhelm Schmid helpen. 

Eerder had ik elders een podium, anders dan mijn “eigen” Hovenring: Morgen Meester in mijn Nijmeegse studententijd, OMOlogie in mijn Brabantse arbeidstijd en CvTE-blogs in mijn landelijke examentijd. En niet te vergeten FRITS en E52 in mijn Eindhovense levenstijd. Schrijfruimte. Als vervolg op mijn schrijfsels voor Peddel, schoolkrant van papier in mijn Zeeuws-Vlaamse pubertijd. Inmiddels meer dan zestig jaar geleden.

Mijn langjarige deelname aan het publieke leven loopt ten einde. Het heeft me veel geluk en voorspoed gebracht. Niet dat ik er gefortuneerd of gedecoreerd uit tevoorschijn ben gekomen. Zó bijzonder is het nou ook weer allemaal niet wat de meesten van ons, en dus ook ik, uitvoeren. Een leven lang vrijwillig- en gehonoreerd werk verrichten in het publieke domein ambieerde ik, en dat is gelukt. Mooi toch? 

Het is welletjes geweest…..

Lezersschare: dank voor aandacht, reacties en suggesties.
Het bushokje van Rietveld aan de Wal in de Eindhovense binnenstad staat er nog steeds, minister Dennis Wiersma van Onderwijs pakte voortijdig zijn biezen en aan Earring George Kooymans kon ik een passend in memoriam wijden.

De verbeelding dat ik kon bijdragen stemt me tevreden.
Dahee, houdoe en gegroet….

…. het pad…