De derde zondag van juni vieren ‘we’ Vaderdag. Ooit, zoals zovele noviteiten en vooral rariteiten, overgewaaid uit de USA, naar verluidt great again. Bedacht door een Amerikaanse dochter, die haar vader wilde bedanken om wat hij allemaal voor haar deed. Het was aan het begin van de vorige eeuw, nadat Moederdag al uitgevonden was. 

Vaderfiguren worden geëerd: dus ook opa’s, stiefvaders en afwezige vaders. Hoe pijnlijk dat laatste misschien soms ook is, zeker in geval van gebroken gezinnen.     

Als vader heb ik het nooit zo gehad op vaderdag. En van thuis uit ook niet meegekregen. Misschien daarom. Als kind al begreep ik niet goed waarom er eigenlijk een speciale dag was. Je vader ontmoet je dag in dag uit, een band ontstaat als vanzelf. Intensiteit en innigheid variëren met de getijden. En dat is maar goed ook. 

Moederdag concurreert met succes. Er is schijnbaar meer emotie verbonden met het moederschap. Moederdag is veel groter en emotioneel zwaarder beladen dan Vaderdag. Moeders krijgen het sentimentele voetstuk, vaders aftershave of sokken. En toch valt er van alles op af te dingen, en misschien nog wel het meest op het commerciële sausje dat er overheen gegoten wordt. 

Moederdag genereert ruim 140 miljoen extra omzet bovenop een normale week. En in de week voor vaderdag stijgt de omzet in cadeauartikelen en electronica met gemiddeld 12 %. Het is een kunstmatige verplichting met een flinke dosis sociale druk: kinderen die “iets moeten doen” en vaders die “dankbaar moeten zijn”.

Het zegt veel over de zogenaamde culturele verwevenheid met onze, inmiddels deels voormalige, vrienden aan de overkant van de grote plas. In de Verenigde Staten is het schering en inslag om met vooral veel poeha van ’niets’ zogenaamd ‘iets’ te maken. Glitter and glamour, non-aanleidingen opblazen opdat er vervolgens grote festiviteiten aan kunnen worden verbonden. Het is aan de cowgirls en -boys overzee wel besteed. En de commercie vaart er wel bij.  

Het vaderschap is veel meer dan een verzonnen dag op de jaarkalender. Welkome aanleidingen om even expliciet stil te staan bij “vader “, bij ets wat anders onuitgesproken blijft, die zijn er zó gevonden. Maar om er even écht aandacht aan te geven, is een stuk ingewikkelder. Bovendien is niet iedereen even goed in het dagelijks subtiel uiten van waardering.

En toch kunnen we daaraan beter voorrang geven en de jaarlijkse hocus pocus rond Vaderdag opbergen. Afschaffen die handel. Past trouwens ook prima in het herbenoemen van meer Europese identiteit.