Wat te doen met kapotte of onbruikbaar geworden aankopen in de winkel? Teleurstelling na aankoop kan in een klein hoekje zitten.

Bij sommige grote kruideniers schijnen ze er een eenvoudige filosofie op na te houden: tevreden klanten worden ambassadeurs van de winkel. Tenminste, als je hen tegemoet komt. Een scheurtje in de verpakking van een pakje koekjes, ontdekt na afrekenen, wordt vergoed met een nieuw pakje koekjes. Niet mauwen, klanten binden. De ware handelsgeest zou ik zeggen ‘….de cost gaet voor de baet uyt….’. Én, het wordt doorverteld. Ambassadeurs van de winkel verschijnen aldus als vanzelf aan de kopershorizon. Nieuwe klanten melden zich…..

Het kan ook anders, sprak hij zuur.

Op luid en duidelijk geformuleerd advies, in een gerenommeerde schoenenzaak tot twee keer toe te kleine schoenen kopen. Dom en onnozel, maar na twijfelen toch kopen, mede dankzij de overtuigende suggesties van de geschoolde verkoper. ‘…Ze lopen nog een beetje uit, ze zijn nieuw, strak zit lekker…’,  enzovoorts enzoverder. Plausibele verklaringen die je goed kunt gebruiken: de schoenen passen aangenaam nauwsluitend. Staan goed en je bent met de aankoop ook klaar. Al dat gedoe.

Op verzoek van de huisarts ( Morton Neuroom !? ) buigt een voetgeleerde zich over de fysieke problemen die vervolgens zijn ontstaan. Binnen anderhalf jaar na aanschaf van het eerste paar. De diagnose van de podotherapeut is onverbiddelijk: beide paren kunnen nóóóóit passend zijn geweest. Zij bewijst dat aan de hand van een eenvoudige test: bestudeer de voetafdrukken in de inlegzool en zelfs de grootste onnozelaar (,,,,) kan zien dat de schoenen te klein zijn. Met open mond staart gedupeerde naar de zooltjes, die aan duidelijkheid qua afdrukken niks te wensen overlaten. Te klein. Punt uit.

De verkoper in de schoenenzaak weet van niks en komt van nergens. ‘…Ik kan u helaas niet helpen. Ik weet niet wat mijn collega u indertijd geadviseerd heeft. Het spijt me en ik wens u toch een fijne dag….’. Telefonisch escaleren en reclameren levert een welwillend, verder nietszeggend luisterend oor op. Formeel begrip, maar geen coulance. Niks, nada. 

Cliënt briest, fulmineert, blijft beleefd en vraagt om empathie, genoegdoening, stamelt nog iets over gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van verkoper en koper. De faam en status van het merk. Er gebeurt niks. 

De podotherapeut ontfermt zich gelukkig over de beschadigde voeten. Geeft haar cliënt hoop en biedt troost. Zij heeft er in elk geval een ambassadeur bíj. De schoenenboer dreigt er een te verliezen.

Moraal: wie de schoen niet past, trekke hem niet aan…..:-(