Het contrast kan nauwelijks groter. Voortrazend anoniem snelverkeer aan de noordzijde en een parel van Brabantse verlangzaming aan de zuidzijde. Zij aan zij.

Één van de historische gelagkamers in de Kenpen bevindt zich op nog geen 50 meter van de snelweg van Amsterdam naar Milaan. Gescheiden door slechts een foeilelijke, maar overigens effectieve geluidswand. Beton, staal en plastic beschermen de contente mens tegen een al te forse inbreuk op het genoeglijke terrasleven aan de zuidzijde van de autostrade. Het talud waar bovenop het anonieme asfalt heerst, is gelukkig zo groen als lieflijk gras. Tegelijkertijd is het een verhullend, ogenschijnlijk natuurlijk, symbool van nog steeds verder oprukkend maniakaal automobiel leven.

Noord-Brabant is de provincie van doorvoer, logistiek en verdoosde pakhuizen. Onpersoonlijk, gehaast en belust op groei. Eindhoven als onbetwist knooppunt tussen het nijvere Rotterdam, de industrie tussen Rijn en Ruhr, de havens van Zeebrugge en Antwerpen en alles wat er aan handel in de Borinage en verder naar het zuiden te vinden is….   

Het biedt daarenboven de hightech-maakindustrie ongekende mogelijkheden tot immense, wereldwijde expansie. Drukte dus, dynamiek 24/7, daar bij dat talud.

Gelukkig ontvouwt het leven zich in en rond de hoef relaxed aan de zuidzijde van de boerderij.

De Leemerhoef, sinds jaar en dag pleisterplaats in het lieflijke Aalst. Ooit gebouwd door Michael van der Beken Pasteel, Heer van Aalst. De jonker liet de boerderij bouwen op een plek waar eerder leemputten werden gegraven. Langs de rijksweg werden er stenen gebakken. Én verhandeld: langs de straat.

Onlangs was ik er te gast op een stevig feest. Op het lommerrijke terras werden pinten bier, kannen wijn, moten zalm, varkensgebraad en halve kippen aangevoerd, verorberd, opgedronken. Restanten bijeengeraapt door uit de kluiten gewassen deernen en jonge kerels. Het zweet op het voorhoofd, de voorschoten om. Er werd gezongen en gedanst. Alsof we te gast waren op een Bruegheliaans festijn. Althans, in een droom….

De werkelijkheid was roestiger. Hoofdzakelijk 70+ers, rustig keuvelend aan lange tafels. Parasols tegen de zon. Plat water en 0.0 tegen de dorst. Mijmerend over dagen van weleer, reflecterend op actuele caravanbeslommeringen. De blik op de toekomst vooral gericht op beschikbaarheid van AED in geval van plotseling ernstig fysiek ongemak. Ervaringsdeskundigen, gediplomeerden, abonnementhouders: ‘Tout’ AED zat aan tafel….Stilstand in een notendop.

De camions, opleggers, large good vehicles en alles wat daar op lijkt raasden vrolijk voort over de A2. Vergankelijkheid en onstuimigheid: op een zonnige achternamiddag kwamen die in de Aalster hoef verrèkkes dicht bij elkaar.