Om een uur of zes ‘s middags kwam er een bestelbusje aangereden. Achterin alle instrumenten opgepropt en voorin, op twee bankjes, zaten ze. Alle vier. Onze muzikale helden, toen al: The Golden Earrings. Per vaste telefoon gecontracteerd, en per PTT-brief, aangetekend en wel bevestigd. 

Helemaal vanuit Den Haag afgezakt naar het landje van Cadzand. Topattractie tijdens een beatfestijn. In het voorprogramma, ook niet mis, The Shoes. Eveneens uit de hofstad. 

Wekenlang waren we bezig geweest alle jongeren in een straal van 40 km rond het parochiehuis, te informeren over de aanstaande grootse muziekavond. In 1969 beschikten we nog niet over erg veel sociaal mediale mogelijkheden. Eigenlijk helemaal géén. Geen internet, laat staan smartphones. Een Volkswagenbusje, met achter het stuur een bevriende, maar vooral handige elektriciën, die het prima vond dat z’n bus werd vol beplakt met zelfgemaakte affiches. Op het dak twee immens grote luidsprekers. Eentje fier naar voren en eentje dito achterwaarts gericht. In het automobiel een met draden richting dak aangesloten bandrecorder en een microfoon. Het héle organisatiecomité aan boord. Met flyers, affiches, plaksel, borstels en plakband in de hand op stap. Met vooral veel energie. We waren gemiddeld 18 lentes jong en organiseerden het eerste enige echte grote muziekfestijn in de streek. Een heus festival avant la lettre. In het parochiehuis naast de kerk. De pastoor stemde in met het gebruik voor dit bijzondere doel en was zelf die avond afwezig.

Vergunningen? Nooit van gehoord. Veiligheidsbeleid? Nog niet uitgevonden.  Met als doel de netto opbrengst te schenken aan ontwikkelingshulp in Afrika. Er kwamen 1200 gasten af op de muziek. In een zaal, waarschijnlijk bedoeld voor maximaal 500 personen. De vaders van enkele comitéleden stonden financieel garant bij mogelijke mislukkingen of ander ongemak. Het plaatselijke politiekorps, drie man sterk, stond al keuvelend paraat.

De band bereidde zich voor in de snackbar annex frietkraam van ‘Marie’. Een gammel voetbalspel en de jukebox fungeerden als tijdverdrijf. De heren aten friet met mayonaise en een kroketje. Ik zat er zelf bij en stelde belangrijke vragen aan George Kooymans. Wij begeleidden de muzikanten vanuit de kleedkamer, over de Markt en vice versa. 

De Earring heeft me nooit meer losgelaten. De muziek van George Kooymans nog minder. Als een ware singer-songwriter toverde hij, ook toen al, de meest swingende muziek tevoorschijn. For ever in mijn muzikale geheugen. 

Hij bedankte me destijds na afloop persoonlijk voor het mogelijk gemaakte optreden. Nou ?!