‘…Hé, ‘t bankje is weg….’, stelt een jonge gast enigszins beteuterd vast. En kijkt nog eens goed rond of het wel echt waar is. Enigszins verscholen, uit het zicht en toch in de bewoonde wereld. Een bankje aan het plantsoen dat sinds de COVID-pandemie onregelmatig werd gebruikt als rook- en rustoord, speakerscorner,  uitvalsbasis en hangplek. Comfortabel voor jongeren op zoek naar onafhankelijkheid. Bij vlagen uitnodigend voor direct aanwonenden.  

Het bankje is van gemeentewege verplaatst naar een speeltuintje, enkele tientallen meters verderop. Op een open plek. Meer van en voor de buurt. De verplaatsing wordt gevierd. Met een bankjesborrel. Bijeen zijn buurtgenoten, van origine afkomstig vanaf vier continenten. Comfortabel geland in deze zanderige Brabantse contreien. Acht nationaliteiten bijeen. 

Engels als lingua franca onder volwassenen en ABE ( Algemeen Beschaafd Eindhovens ) tussen alles wat jonger is dan twaalf jaar. Tijdens een lome zondagnamiddag samen buurten. Vanwege een bankje waarop je kunt zitten. Weliswaar nog zónder comfort. De verplaatsers hebben niet diep genoeg gegraven. Wie niet lang genoeg is bungelt met z’n voeten in de lucht. De mini-sociale kaart van één van Eindhovens’ meest internationale stadsdelen in een notendop. 

Fascinerend om te zien hoe saamhorigheid zich ontwikkelt. Zodra er een gemeenschappelijk belang om de hoek komt kijken, is er al rap animo tot daadkrachtig handelen. En dan blijkt de overheid óók een alerte gesprekspartner. Wensen vanuit de buurt die passen binnen een beleidskader, kunnen betrekkelijk simpel uitgevoerd worden. In de buurt een rondje meningsvorming en opiniepeiling gevolgd door een gedragen voorstel. En hupsakee, een bankje wordt verplaatst.

De lichtstad schijnt bovengemiddeld welvarend te scoren, zo blijkt uit cijfers van het CBS. Het Eindhovens Dagblad meldt dat ‘…inwoners tevreden zijn met hun leven in een groeiende stad…’ Dat is hier te zien. 

En de jongeren? Tja, die hebben hun heil kennelijk elders gevonden. Op zoek naar weer een plek waar onrust, nieuwsgierigheid, vertier en groter groeien bijeenkomen als een ware smeltkroes. Onstuimig en onrustig. Broodnodig en van alle tijden. 

Het bankje is verplaatst naar een plek dichtbij het speeltuintje. Daar spelen intussen hoofdzakelijk kindjes waarvan de grootouders zéker, en de ouders meestal een niet-Europese achtergrond hebben. Volgens sommige ‘gezaghebbende’ landelijke politici horen die eigenlijk niet in onze achtertuin, laat staan speeltuin.

Zonder hen zal het rap gedaan zijn met onze welvarende groeimodellen. Laat er voor íeder plek zijn: na-puberende jongeren, internationals,  wij ‘ van hier’. Iedereen wordt er beter van, dat blijkt bij ’t bankje.…