Klinkt wel chique en enigszins onbestemd. Maakt je nieuwsgierig.
Er kan immers van alles ten gehore worden gebracht tijdens een muzikaal spektakel op een van Neerlands’  fraaiste pleinen. Want dat is de vlakte bij de Maastrichter kerk van Sint-Servaas. Met dertien avonden ligt het aantal bezoekers voor deze editie van de Vrijthofconcerten waarschijnlijk rond of iets boven de 150.000 / 160.000. Voor de 20e keer bestormt Andre Rieu met zijn muzikale trawanten de bourgondisch ogende allee met aangrenzend het grootse plein.

De terrassen en wat daar omheen nog aan ruimte te benutten valt, is voor de horeca-ondernemers. Het plein zélf voor de Rieu BV. Win-win en slim bedacht. Maastricht ligt weken plat, en verdient goud geld aan de getalenteerde violist. 

Hij bezorgt duizenden een ongekende bonte avond. Vuurwerk, dans, vocale solisten, opgedofte orkestleden, decors van een verpletterend eenvoudige schoonheid, videowalls en, niet in het minst, zijn volgens velen innemende persoonlijkheid. Met eenvoudige semi-klassieke muziek in een potpourri-pakketje en vriendelijke praatjes voor de vaak. Afwisselend in beschaafd Mestreechs en Dutch spoken English. Het publiek blijft in vervoering en applaudisseert de handen rood.

Once in a lifetime moet je het meegemaakt hebben, zo was mijn stellige overtuiging. En ik kan zeggen dat ik er geen spijt van heb om met Limburgse familieleden deelgenoot te zijn geweest aan dit staaltje onvervalst oppervlakkige feestelijke jolijt. Mocht ik over een bucketlist beschikken, dan prijkte dit event zeker op die lijst. En dan te bedenken dat ik uiteindelijk vooral onder de indruk was van het voorprogramma en de afsluiters van deze bonte avond.

De koninklijke harmonie Sainte Cécile uit Eijsden, ook wel bekend als “De Roej’, stal mijn show. Professioneel, schitterende blaasmuziek en strak in het gelid. De amateurmusici floreerden. Voorafgaand aan het Strauss-concert marcheerden ze langs de overvolle terrassen en dwars over het stampvolle Vrijthof. Al twintig edities lang doen zij recht aan het stereotype beeld dat zuid-Limburg het land van de meziek is. Muzikale kleurenpracht, klassiek en eigentijds.

Een bezonnebrilde John Tana, de jonge ‘André Hazes’ van Maastricht, fungeerde als hekkensluiter. De mensenmassa veranderde in een kolkende, opgezweepte, Limburgse feestende meute. Ongelooflijk. Nie Kniezen, nie zeuren , het klonk overtuigend uit duizenden met Limburgse bieren gesmeerde kelen. Verbindend, saamhorig en optimistisch.

De logistiek feilloze operatie die de Maastrichtenaren onder leiding van Andre Rieu avond aan avond laten zien, het is origineel en uniek. Dat de amusementswereld er wereldwijd van onder de indruk is, verbaast me nu niet meer…..