Eindhoven afficheert zichzelf graag als de Lichtstad. Stadshistorici verwijzen naar de rijke industriële geschiedenis die álles met licht van doen zou hebben. De luciferfabrieken in de 19e eeuw en de gloeilampenfabrieken in de 20e eeuw rechtvaardigen alleszins een stevige verbondenheid met de betekenis van licht. In onze tijd is het jaarlijkse succesvolle festival GLOW hét uithangbord waaraan de lichtcultus wordt gekoppeld.

Het volgende lichtsymbool kondigt zich aan.
De rondweg ( van ‘ring’ spreken wij immers niet ), is uitverkoren om uit te groeien tot aansprekende, gestroomlijnde en herkenbare keten van licht. Élke (Eindhovense) automobilist gebruikt deze autostrade avant la lettre, meer dan regelmatig. Opleuken kan dan ook geen kwaad, al was het maar om de verkeersveiligheid en de verlangzaming van het drukke verkeer te bevorderen.

De Lichtnaald náást de weg in stadsdeel Strijp, de Zwerm die in Woensel een tunnelbak omhult en dan nu de Lichtring, die zowel boven als in een tunnel zichtbaar moet worden. Kunst als infrastructuur, dat moet het worden, daar bij de Karel de Grotelaan in Gestel.

Klinkt goed, het lijkt alsof het allemaal onderdeel uitmaakt van een groter plan. Een weloverwogen strategie om de rondweg een serie landmarks te geven: de rondweg als genoeglijke kijkrijroute. Ik vermoed dat het losstaande beslissingen zijn, die nu als ‘serie’ worden gepresenteerd. Er is sprake van voortschrijdend succes, dus niet zo gek dat de beleidsmatige verkeersregelaars ten stadhuize achteraf trots zijn op de aldus ontstane samenhang.

LED-technologie houdt het licht aan de gang: energiezuinig, maar vooral ook onderhoudsgevoelig naar het schijnt. Dat laatste kan ons trouwens nog wel eens opbreken. Ervaringen uit het recente verleden stemmen niet hoopvol. De uitgekiende verlichting aan de Poot van Metz is, ondanks jarenlang speur- en herstelwerk, nog steeds niet op orde. Delen van de serie straatlantaarns aan de ‘fel’ verlichte snelweg branden helemaal niet. En met een beetje geluk soms, af en toe. En bij de Tilburgseweg is de geavanceerde verlichting na een aantal jaren van lumineuze armoede, uiteindelijk maar helemaal opgedoekt. De reparaties aan de kunstzinnig fraaie lage lampen aan weerszijden van het asfalt, leken in de praktijk feitelijk onmogelijk. De kosten rezen uit de pan.

Misschien dat er daarom nu een inspraakronde wordt georganiseerd rond de Lichtring. Bewoners en belangstellenden zijn uitgenodigd om een voorkeursvariant aan te geven. Virtual Reality biedt daarbij de helpende hand. Bijzonder trouwens: inspraak bij keuze voor kunst….
We kunnen ons bij voorbaat oprecht verbazen over het resultaat. Kunst, haalbaarheid, verkeersafwikkeling, stedenbouwkunde en ‘Gestelse identiteit’: het moet allemaal samenkomen in de Lichtring. Volgende parel aan de denkbeeldige lichtketting die ons aller Rondweg nog meer gemeenschappelijk maakt.

Alle vertrouwen, op voorhand….tenminste, totdat de lampjes branden. Zoals een Lichtstad betaamt.