Met mijn Sri Lankaanse overbuurman babbel ik lustig over de grootschalige verbouwing aan zijn Aziatische restaurant, ergens in de binnenstad. De Turkse ASML-ingenieur van enkele deuren verderop pronkt met zijn nieuwe voiture. Een KIA, gebouwd op een EV-platform dat ook wordt gebruikt voor IONIC5. En dat bindt, overtuigd blauwe automobilist als ik ben. Buurvrouw hangt vrolijke, kleurrijke Indiase verjaardagsslingers voor het raam. Zuid-Afrikaanse cuisinier van vijf deuren verderop fungeert als taxichauffeur voor hoogbejaarde Nederlandse straatgenote. Communicatie een probleem? Integendeel: het vindt in álle geval plaats in nagenoeg onversneden Nederlands.   

Een, bijna anderhalf uur durende stroomstoring die de buurt onlangs teisterde, wordt door onze buurt-internationals lacherig afgedaan als onbetekenend kleinigheidje.  Sommigen hebben ervaring met échte storingen in nutsvoorzieningen: geen stroom bij élke regenbui, of soms, een maand aaneengesloten zónder electrisch licht. En, altijd baas boven baas, iemand die de beruchte volledige stroomuitval in miljoenenstad New York had meegemaakt, ‘…in the 70s…’. De groepsapp floreert én bindt tijdens deze mini-energiecrisis. In het Engels, inderdaad, wel zo makkelijk. In onze straat leven we genoeglijk en vredig samen. Met zo’n twaalf nationaliteiten én ( tenminste ) tweetaligheid als ondergrens voor makkelijke kletspraat. 

Het Eindhovens Dagblad meldt dat uit een enquête onder gemeenteraadsleden in onze contreien blijkt dat bijna de helft van hen van oordeel is dat expats onvoldoende onze taal spreken én zich te weinig aanpassen aan onze gebruiken. Boude uitspraken. Wat te doen opdat het percentage zorgelijke volksvertegenwoordigers daalt? 

In mijn straat wordt er veel Engels gesproken Maar de kinderen van de internationals weten tussendoor zeer wel én snel hun weg naar elkaar te vinden in een sierlijk en vloeiend ABN met een zachte G. Een mix van talen dus die meer en meer onderling begrip mogelijk en gewoon maakt. Stap voor stap en consequent in dezelfde richting. 

En zo zal het hopelijk blijven gaan. Zolang de poelier op de weekmarkt aan de international vraagt of de kippenbout ‘…is to take away of om hier te ieten? Zeg ’t mar…’. En de bakker om de hoek net zo makkelijk praat van ‘….anything else…’  als ‘…anders nog iets…’? . En niemand er van opkijkt indien dat soms per ongeluk verkeerd uitpakt. 

Één van de plaatselijke politieke partijen afficheert een zo te zien van origine Indiase kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen met ontegenzeggelijk niet-Nederlandse naam, op een poster achter het raam bij een Indiaas restaurant. Uitbundig lachend en met een niet te missen foto. En met als bijschrift: ’…Eindhoven Ons thuis…’ 

En zo is het…..