Héle families slenteren babbelend in de richting van de hoeve. Benieuwd, nieuwsgierig en vol verwachting. 

Bij de stallen worden de poorten stijf dicht gehouden door heuse stalknechtjes. Alsof het om een première met een circusact gaat. Het orkest op het balkon is het enige dat ontbreekt op deze zondagochtend. Laarzen aan, gezicht ‘op ernst’ en wakend voor een mogelijke overdaad aan frivoliteit, struint de boer over het erf. Content met zoveel belangstelling. En de natuurlijke orde op zijn terrein kent gelukkig weinig of geen beperkingen in de bewegingsvrijheid van gasten uit de stad. Énig.

Klokke half twaalf worden de staldeuren nagenoeg geruisloos geopend. In de stal heerst hoorbare opwinding. Slim zijn de dieren. Ze hebben aangevoeld dat vandaag de dag van de wei wordt. 

En jawel, in groten getale en met een stevige vaart haasten de oude getrouwen zich als eersten richting uitnodigende wei. Snuivend, loeiend en boerend banen ze zich een doorgang langs, naast en door elkaar. De veeroosters weten ze haarfijn te vermijden. Geen beest dat ook maar een poging doet om de roosters aan te raken, laats staan er overheen te willen. Gewillig leiden ze elkaar exact in de goede richting. 

Peuters en kleuters slaan deze uittocht gade. Als aan de grond genageld. 

De koeien haasten zich, wég van stal en winter. Door het dolle heen, zo dansen ze zich de lente in. Fascinerend. Het zicht op de jonkies, die voor het eerst de stal mogen verlaten, maar bedremmeld op de drempel van de stal blijven staan. Twijfelend of dit paradijs enkele meters verderop, wel écht voor hen is bedoeld.

In Denemarken kent men Økodag. Een jaarlijkse feestdag waarbij gevierd wordt dat het eten van de Denen lokaal wordt geproduceerd. Het is tegelijkertijd de ‘dag van de dansende koeien’. Razend populair bij onze noordoostelijke buren. Volgende week zondag, 13 april, is het weer zover: alle koeien springend de wei in.

Wat zou het fantastisch zijn indien we in Nederland ook een dergelijke feestdag zouden vieren. Want als je het zoals ik, toevallig ook nog treft dat tijdens de danspartij in een aanpalende schuur een kalfje wordt geboren, dan is het leven ineens wel heel erg mooi. De jongsten uit mijn familie staan stil en met open ogen en mond te staren naar al het moois dat Moeder Natuur ons kan bieden. Diep onder de indruk.

Want dát laatste is wat we het meest nodig hebben, wil leven óp de aarde weer leven mét de aarde worden .