Betalen met behulp van je horloge is voor mij vanzelfsprekend. Slagbomen in de parkeergarage die zich als een digitale Sesam openen zodra ik kom aangereden, eveneens. Signal, de berichtenapp als vervanger voor normaal intermenselijk gebabbel en Buitenbeter als meldapp bij problemen in de buitenruimte: voor mij geen geheimen meer. 

De digitale snelweg is onze vanzelfsprekende verbinding geworden met de wereld om ons heen. De verregaande globalisering heeft ons zelfs in de achtertuin gebracht van de meest exotische plaatsen elders op de wereld. Musea plaatsen complete collecties in de cloud, streaming in de thuisbioscoop maakt de vrolijke tocht van weleer naar een genoeglijke cinema in de stad overbodig.

Ongelooflijk en vaak buitengewoon verrijkend. Een leven vol algoritmen met meer enen en nullen dan ooit. Gemakkelijk. Een kind kan de was doen. Dat zou je denken. Het tegendeel is het geval.

Slechts één op de drie Nederlanders voelt zich echt veilig online en slechts een kwart geeft aan dat ze over voldoende kennis beschikken om hun online veiligheid te waarborgen. Digitale babbeltrucs, online fraude, phishing en hacking. Het is schering en inslag.

Een vriendelijke, goedlachse oudere alleenstaande dame die in no time € 3000 van haar bankrekening ziet verdwijnen. Met behulp van haar, door voorbijgangers ‘geleende’ pinpas. Wachtende reizigers die radeloos verblijven op vliegvelden als gevolg van cyberaanvallen op de IT-systemen van de luchtvaartmaatschappijen. Mannen die creepshots nemen van nietsvermoedende meisjes en vrouwen in supermarkten en winkels, om die vervolgens te delen tot in de diepste krochten van het internet. 

Deepfake , desinformatie, dating, social media, AI en privacy. Evenzovele onderwerpen die voor ons tot voor enkele jaren volstrekt abracadabra waren. Science fiction leek het.

De digitale snelweg is breed genoeg. Te breed? In elk geval onoverzichtelijk en gevaarlijk. Het is er ‘ieder voor zich’, en van gemeenschapszin is er nauwelijks sprake.

Intussen hebben we onze medemens eigenlijk ook slechts nog nodig voor trouw, rouw en enige zorg tussentijds. Voor het overige kunnen we voor nagenoeg alle diensten prima terecht online. Mensen ontmoeten is niet langer nodig. Bellen hoeft ook niet. De apparatencultuur thuis versterkt deze nagenoeg strikt complete individuele gang door het leven. Digitaal gegijzelde, solitaire huismussen, dat worden we. 

Onze weerbaarheid op het wereldwijde web neemt dientengevolge af en wordt navenant kleiner. Smeerlapperij, oplichterij, vuilspuiterij, volksverlakkerij, kwakzalverij en ophitserij, digitaal aan de orde van de dag, kunnen we evenwel uitsluitend samen bestrijden.

Daarom goed dat er een dag is van de Digitale Weerbaarheid . Opdat internet een écht verrijkende voorziening wordt, zo mogelijk uitsluitend van de bovenwereld.

 

( foto: beveiligingswereld.nl )