Inmiddels lopen er Noord-Koreanen langs de Russische grens met Oekraïne. En, als gevolg daarvan, bereid Zuid-Korea zich voor op mogelijke militaire confrontaties met de noorderburen.

Geopolitiek.
Tot voor enkele jaren veronderstelde ik dat het veel te maken had met de bevordering van een vreedzame internationale samenleving. Waar klimaatverandering, voedselschaarste, armoedebestrijding, onderwijsbevordering en culturele ontwikkeling tot gemeenschappelijke thema’s waren verklaard. Met de Verenigde Naties als toezichthouder op een wereldwijd in te zetten brandweer, EHBO en in het slechtste geval, een noodzakelijke militaire interventie.
Het ging immers vaak goed en allengs beter op deze aardkloot.

En zéker in Europa, waar we meenden dat als gevolg van de val van de Berlijnse Muur, inmiddels 35 jaar geleden, het uitzichtloze lot na elke mogelijke toekomstige oorlogsactie definitief was bezegeld.
Fluitend voorwaarts: de opmars van de liberale democratie was niet langer te stuiten.

Duizend dagen na de overval van Poetin op Oekraïne, lijken we in een vrije samenlevingsval terecht te zijn gekomen.
Het leek aanvankelijk een slecht bedachte en waardeloos getekende strip. Een rommelige colonne met half kapotte legervoertuigen aaneengeregen in een kilometerslange rij. Op weg naar Kyiv, in de middeleeuwen hoofdstad van het Kievse Rijk, waartoe ook Rusland behoorde.
We keken er naar, schrokken en verbaasden ons. Zo’n vaart zou het immers niet lopen.
De Rus op reis in het verleden. Nationalist Poetin op kop. 

En bij ons, uitsluitend rechts-populistische voorlieden als Wilders en Baudet die begrip toonden voor de aantasting van Oekraïne’s soevereiniteit. 

Nationalisten wonnen vervolgens overal ter wereld verkiezingen. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties wordt intussen nauwelijks nog serieus genomen.

Oekraïense vluchtelingen kwamen in groten getale onze kant op. ‘Hongarije 1956’ herleefde. Het aantal geregistreerde vluchtelingen uit Oekraïne neemt trouwens nog wekelijks toe. Zicht op vrede en definitieve terugkeer naar ‘huis’ is er nog steeds niet.

Een xenofobe Amerikaan wordt de nieuwe ‘leider’ van de vrije wereld.
Europa is dús in een moordend tempo in toenemende mate aan zichzelf overgeleverd.
Hopelijk blijkt dat een mooie bijvangst na alle ellende van de afgelopen jaren. Meer op eigen benen. Veiligheidspolitiek voorop, stevige buitengrenzen als zichtbaar front. En als ‘t effen kan twee vliegen in één klap: gelukzoekers én oorlogszoekers buiten de deur houden. 

Oorlog, nationalisme, racisme. Klimaatarmoede en een nog steeds maar verder groeiende kloof tussen arm en rijk. Chaos in Europa.
Wie had duizend dagen geleden kunnen voorzien dat we onze kindskinderen een wereld durven nalaten die zó in verval geraakt? 

Beschamend, verdrietig, pessimistisch……

( foto: ad.nl )