Je gelooft je ogen niet.
Minister Faber van Asiel en Migratie ( PVV) met een oranje hesje bij een parkeerhaven aan de A12 in de buurt van Arnhem.
Stoere marechaussees zoeven op glanzende motoren af en aan. Halen de ene na de andere auto van de weg. Mogelijk onrechtmatig ons land binnenkomende automobilisten worden aan de kant gezet. In verband met noodzakelijk geacht toezicht (….).
Het betreft hoofdzakelijk goedlachse oosterburen, op weg naar een vakantieadres aan de Noordzee, ‘hun’ strandje westwaarts. De dienders staan er enigszins gegeneerd bij te kijken. Wat zouden zij denken van deze eerste stoer aandoende missive van hun nieuwe hoogste politieke bazin ?
De minister staat er bij, en kijkt er naar. En meldt de opgetrommelde journalisten dat er belangrijke signaalwerking van uitgaat, van dit toezicht dus.
Ongeloof lijkt het journaille op het gezicht geschreven. 

Eerder bezocht ze Ter Apel, waarschijnlijk ook vanwege de signaalwerking. Opdat ontheemden afgeschrikt worden om die kant uit te komen. Nee dus. Nog steeds logeren er in het opvangcentrum voor asielzoekers honderden meer dan overeengekomen.

De minster op pad. Nog geen enkel concreet voornemen gedeeld, laat staan aan de uitvoering daarvan begonnen. Wel blijven roepen dat het strengste asielbeleid ooit in voorbereiding is. En daarvan getuigen.

De 11-jarige Amsterdamse Mikael Matosyan is daarvan het eerste slachtoffer. Geboren en getogen in de hoofdstad, ooit het Mekka voor vluchtelingen en verdrevenen. Wat diezelfde stad trouwens áltijd veel heeft opgeleverd. Het waren Portugezen en Vlamingen: grondleggers van het succesvolle Amsterdam van nú. 

Administratieve ‘onzorgvuldigheid’ van zijn moeder, bekoopt Mikael met dreigende uitzetting. Begrijpelijke angst om ‘instanties’ tijdig te informeren, dát beschouwt de hoogste rechter als een vorm van onvoldoende medewerking. In ieder geval reden om geen definitief verblijf toe te staan. Op die beslissing valt juridisch waarschijnlijk niets af te dingen.

Menselijkerwijs deugt het niet. Vanuit politiek-rechtsstatelijk oogpunt trouwens ook niet. Minderheden worden beschermd, dé kern vanwaaruit veiligheid echt zichtbaar wordt.
Mevrouw Faber vindt het triest en jammer voor de betrokkene, maar kan er niks aan doen. Wil er niets aan doen.

Het ontbreekt deze bewindsvrouwe aan goed overdacht politiek-bestuurlijk inzicht. De toekomst van ons land leggen we in handen van opportunistische, naar binnen gekeerde tweedehands politici. Ze mist gezag, visie én lef om wijze beslissingen te nemen.
Waar recht gedaan wordt aan zorgen die bij landgenoten leven over migratie. En tegelijkertijd medemenselijkheid wordt betracht waar nodig. Om te beginnen bij Mikael. 

foto: Limburger.nl