Alsof iedereen ditmaal in de ban is geraakt van de Spelen voor de Vrede tussen de Volkeren.

Onzekere tijden brengen mensen bijeen?
De Oekraïners vieren de winst van medailles niet. Rusland is niet welkom en Israëlische deelnemers krijgen zware bewaking.

Ontbreken van tijdsverschillen? Olympische edities op andere continenten vragen immers om een strak aangepast leef- en slaapritme. Voor diehards een must. De gemiddelde avondlander leest of ziet de prestaties nú op voor ons aangename tijden.

Omdat Parijs een place to be ( and see ) is? Het gebeurt allemaal in onze ‘achtertuin’. In een stad die we vaak goed kennen en van schoonheid aan elkaar gebouwd lijkt te zijn. Het spektakel is bovendien door de Fransen van een, vooral gelikte performance voorzien.

Of is het van dit alles een beetje, maar toch niet waar het écht om draait?
Gevoel van nabijheid, herkenning, succes en zichtbaarheid. Dát is het in deze weken van orangéring.
Ineens is ‘oneens’ irrelevant.
Schoolvakanties, zure landelijke thema’s even onzichtbaar, alleraardigste zomer, nauwelijks ergernissen op de weg. Het land is in ruste en geniet.

Van topsporters, die gewoon uit Amersfoort komen, zoals Femke Bol.
Of Worthy de Jong, een Paramaribose Hollander. Basketballer van de Amsterdamse straat. Tot bloei gekomen in de deftigheid Leiden.
En niet te vergeten, de van geboorte Ethiopische Sifan Hassan, persoonlijk en sportief gegroeid bij ons om de hoek: in Eindhoven.
Inter- en multicultureel. Geboren en/of getogen in de Lage Landen.
Rolmodellen, dát zijn het.
Met véél dank aan onderwijs en sociale zorg.

En dan laten we succesvolle, van origine kakkineuze water- en teamsporten zoals hockey, nog maar even achterwege. Maar óók fantastisch!
Nederland topsportland, over de volle breedte.
Sportbonden juichen nu al over de te verwachten effecten op  belangstelling van jongeren voor actieve sportbeoefening.

Gerekend naar het aantal inwoners ziet de medaillestand er voor Nederland pico bello uit. Bij de vorige Spelen in 2021 prijkte ons land op de 13e plaats. Buur België stond toen op plek 38.

Tegen deze achtergrond is het onbestaanbaar dat onze regering voornemens is om grenzen nagenoeg volledig te willen sluiten voor nieuwe Nederlanders.
Én ongelooflijk dat actieve sportbeoefening voortaan vooral uit eigen portemonnee moet worden betaald. Nikste geld voor sport als hét sociale bindmiddel bij uitstek.

Laat het niet gebeuren dat we in de medaillestand over pakweg acht jaar onderaan bungelen. Omdat we de vorming van rolmodellen niet langer een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid vonden.