E-charging: de toekomst voor automobiliteit? Gelovigen prediken de radicale trendbreuk die zich voltrekt. Milieubewust en geruisloos optrekken.
Tegelijkertijd dragen anderen breed de stelling uit: ‘ …Elektrisch rijden? Dat doen we op de kermis…’

Niet kunnen bevroeden dat ik zowaar nog weer eens tot een categorie van early adopters zou gaan behoren. Of is het eerder dat ik nu wel heel erg duidelijk meer onderhorig ben geworden aan de vrije markt?

Inmiddels ben ik ruim een jaar lid van het groeiende legertje van laadpaal-verslaafden. Soms op zoek naar een paal ter bevrediging van een onstuitbare behoefte aan elektrische stroom. Elektriciteit als onmisbare schakel om van A naar B te geraken. Waarbij de digitale snelweg de eerste horde is. Zonder apps in de aanslag geen stroom.

Oliemaatschappijen, toeristische intermediairs, elektrofiele zelfhulpgroepen, automobielleveranciers, uitbaters van laadpalen, exploitanten van parkeergarages en elektriciteitsmaatschappijen: ze bieden allemaal hun diensten aan.
Opdat je het blauwe goud zo vaak mogelijk betrekt via hún distributiekanalen.
De kosten variëren per aanbieder. En nog niet zo zuinig ook. Startkosten, transactiekosten, met of zonder abonnement. Van dertig tot wel tachtig cent per kWh.

Marktwerking is meestal heilzaam. Concurrentie, innovatie, motivatie en klantvriendelijkheid kunnen er door gedijen.
En daarvan profiteren we met z’n allen. Onze pensioenfondsen zijn immers vaak ook aandeelhouder…

Zodra het om publieke diensten gaat wordt ik echter argwanend. Functies die door nutsbedrijven worden vervuld vragen om standaardisering, publiek toezicht en transparantie. In ons aller belang.
Versterking van de markt voor elektrische auto’s is een publiek belang. Politiek omarmd en positief gesanctioneerd vanuit ‘Brussel’.
In Nederland heeft dat inmiddels geleid tot een land vol met laadpalen. Makkelijk te vinden en nagenoeg altijd in bedrijf. Redelijk gestandaardiseerd qua vormgeving en gebruikersgemak.

Inmiddels heb ik mijn e-charge expeditie uitgebreid tot België en Frankrijk. De wirwar aan laadoplossingen die je daar aantreft is ongehoord en soms zenuwslopend.
Palen met en zonder zichtbare stopcontacten, gebruik van een tag mét en zonder creditcard, laadslangen verstopt achter plotsklaps sluitende kastdeurtjes. Systemen voor abonnementhouders ( ‘…’n kind kan de was doen…’) en anderen. Waarbij de laatsten worden geacht zesentwintig regels tekst door te werken alvorens aan de slang te kunnen. Stations die eruit liggen, nooit in gebruik zijn geweest of waarvan de communicatie tijdelijk on hold is gezet.

Een small footprint achterlaten? Hard werken geblazen. Maar ondanks dat: bij de benzinepomp zie je mij niet meer.
Alhoewel ik soms wél terugverlang naar de eenvoudige standaardisering daar,  all over the world.