Altijd met jou, het zou de titel van een succesvolle smartlap kunnen zijn.
Het is evenwel een politieke slogan. Hoe verzin je het.

Misschien moet je als volk veel geleden hebben. Armoede als norm, hittestress als onvermijdelijk en vreemde snuiters als vaste bezoekers.
Eeuwenlang zijn onderdrukt: door handlangers van autoritaire vorstenhuizen, moordlustig oprukkende Vikingen, Moren of door klerikale Roomse almacht.
En uiteindelijk door onvervalste fascisten.

In Portugal weten ze er alles van. 

Fransen, Spanjaarden, Engelsen, Marokkanen, Romeinen en Kelten. Állemaal eisten ze het voor zich op: deze naar buiten gerichte fiere poot van het Iberisch schiereiland.

Het land werd veroverd en veroverde er zelf ook flink op los. Een grote mogendheid van formaat, dat werd het óók.
Worstelt tot op de dag van vandaag met een koloniaal verleden. En werd bij vlagen schatrijk. Die rijkdom kwam uitsluitend ten goede aan adel en kerk. Nog steeds overal, en soms schrijnend, zichtbaar.

Het heeft Portugezen blijkbaar solidair gemaakt: Altijd met jou, de sympathieke slogan waarmee de geknechten van weleer nu als ware democraten op weg zijn naar Brussel.

Op deze zonovergoten achternamiddag weerklinken politieke  strijdliederen. Midden op het plein een podium met vier stoelen, in slagorde opgesteld.
Voor de sprekers.

De muziek van Dario Fo domineert de publieke ruimte, vrolijk en begeesterend.
Alsof de vernieuwingsgolf waardoor Europa in ‘68 werd bevangen, hier op de Praça do Giraldo in het Portugese Évora opnieuw tot leven komt.
Argeloze voorbijgangers blijven nieuwsgierig staan. 

Communisten beleggen er een politieke manifestatie. Ter voorbereiding op de aankomende Europese verkiezingen. Optimistisch en strijdvaardig. In een verbond met de Groenen, dat wel. 

Maar hier in Alentejo, hèt groene hart van Portugal, waar precies 50 jaar geleden de revolutie tegen een eeuw fascistische dictatuur begon, lijkt de politieke kleur vooral rood.
Tot op de dag van vandaag is men hier apetrots op het herstel van een democratische republiek.
Niks te autocratie en opportunistisch populisme.

Lijsttrekker João Oliveira staat er fier en goedlachs bij. Met iPad in de hand maakt hij ter plekke zijn speech. De lokale communistische voorman die vòòr hem aan het woord was, wil hij graag van een persoonlijk getinte reactie voorzien.
Iedereen blij maken. 

Op het schitterende middeleeuwse plein stromen intussen de belangstellenden nog steeds toe.
In rijen van tien staan de klapstoeltjes gereed.
Een goed gestemde  troubadour bespeelt de menigte met prachtige canções uit de Alentejo.

Het oprechte enthousiasme ontroert me.
Lang geleden dat me dat in eigen land overkwam.