De ‘kip’ herinner ik me nog het beste: niet te hoog, stevige zit tegen de staart en een voldoende robuuste hals als houvast. De ‘koe’, alhoewel: misschien was het toch eerder een ‘kalfje’; een vriendelijke blik en een rank postuur. Ook daarop voelde ik me veilig.
Het ‘paard’ was uiteindelijk het summum: hoog, stoer, en met een blik van stavast, bereid om me de weliswaar kleine, maar toch héle wereld in de rondte te tonen. En dat deden deze dragers dan ook. Eindeloos. Van zaterdag t/m dinsdag, elk jaar opnieuw.

Tijdens de Pinksterkermis op de Markt, het fraaie rechthoekige plein in het stedeke van mijn jeugd.
Van jongs af aan was ik er buurmannetje en later hulpje tijdens op- en afbouw van de hobbelbaan, ook wel hobbelende geit en officieel golfbaan genoemd.
Kermisattractie van de firma Witte uit Bergen op Zoom.

De houten dieren en een enkel paddenstoeltje draaiden eindeloos hun rondjes. Vanaf ‘n uur of vijf ‘s-middags werd de feeërieke verlichting ontstoken. Bij het vallen van de avond leek de kermis op een feest dat nooit meer zou eindigen.
Een heus abonnement, dat had ik op die paardendraai.

De stoomcarroussel in de Efteling is ook van een ongekende schoonheid. De ‘paarden’ paraderen er in ruststand lustig op los. Generaties beleven hier steeds weer opnieuw de sprookjesachtige wereld van draaien en zwieren, de totale overgave aan kinderlijk plezier. Gezeten op een ‘paard’ of in een koetsje daarachter.

Onschuldiger vermaak is er in het sprookjespark nauwelijks voorhanden. Oprecht plezier voor álle generaties sámen ook niet.
De basis voor dierenliefde is te vinden in kermis- en pretparkvertier.

Daar denkt Dierenrechtenclub PETA toch écht anders over. Onlangs lieten de verontrusten weten dat houten paarden in draaimolens dienen te verdwijnen. Paarden mogen niet voor ons plezier worden gebruikt. Respect voor dieren en compassie met de mishandeling die dieren vaak ten deel valt wordt er kinderen blijkbaar onvoldoende aangeleerd.
Flagrante onzin.

Inniger vriendschap dan tussen mens en paard is er zelden vertoond op deze aarde. Sociaal en metgezel, dát is het paard. Voor vervoer en amusement. Sinds eeuw en jaar. 

Altijd gedacht dat dierenactivisten aandacht vragen voor dieronvriendelijke verblijven, traumatiserend vervoer en een wrede slacht. Misvatting.
Dierenrechtenorganisatie PETA lijkt de weg kwijt. Concentratie op belangrijke onderwerpen zou geloofwaardigheid ten goede komen.
Of is het doel om uiteindelijk ook het hobbelpaard in de kinderhoek thuis, ‘politiek’ ter discussie te stellen?