Ingeklemd tussen aan- en afvoerwegen van de Eindhovense Poot van Metz ( A2/N2 voor niet-ingewijden ),  is er dan zowaar plek gevonden voor de opvang van ‘TerApel’-ontheemden.
Vele duizenden voertuigen maken dagelijks gebruik van de snelweg, deel van de autostrade van Amsterdam naar Milaan. Een  verkeersader waar de Europese welvaart én verspilling in nagenoeg élk voertuig zichtbaar worden.
Tegen die achtergrond ontvangen we ruimhartig mensen in hele grote nood. Op de vlucht voor honger, geweld en/of oorlog.
Scherper kan het contrast nauwelijks zijn.

‘…Mogen ze ook met de bus naar de stad…?!’, ‘…Is er voldoende bewaking …?!’ en ‘…Kunnen onze kinderen nog veilig naar school fietsen?!…’. Enkele van de begrijpelijke (?), maar ook ontmoedigende vragen van buurtbewoners.

Omwonenden zijn opgetrommeld om achtergronden bij het nieuws te vernemen. En zijn in groten getale komen opdraven naar een bijeenkomst mét de burgemeester. In hoogst eigen persoon en bereid tot alle noodzakelijke toelichting.
Hij neemt geen blad voor de mond. En neemt de volle verantwoordelijkheid voor de beslissing om een crisisnoodopvang in onze stad in te richten. Tweehonderd asielzoekers worden er gehuisvest.
Hij herhaalt en herhaalt: er is een échte crisis. En wij gaan helpen.

Vragenstellers zijn onder de indruk, maar laten zich nog niet uit het veld slaan. …Er is toch óók een wooncrisis…?!’ ‘…Wie hebben er eigenlijk voorrang: onze kinderen of asielzoekers…?!’ ‘…En we hebben ook nog een politiecrisis: er zijn véél te weinig agenten…’

En vanzelfsprekend wordt er volgens sommigen te weinig en te laat gecommuniceerd met….. Ja, met wie eigenlijk? Dat blijft enigszins ongewis. 

De burgemeester, en met hem enkele zéér direct betrokken ambtelijke ondersteuners, geven in alle rust en vol overtuiging meer dan adequate antwoorden.
En worden daarbij geholpen vanuit de zaal: door enkele internationals ( ‘….wat kunnen wíj bijdragen….?’), door een vloeiend Nederlands sprekende Somalische ex-vluchtelinge, inmiddels zo’n dertig jaar in Nederland (‘…treed de vluchtelingen tegemoet, je zult merken hoe fijn dat kan zijn….’) en een ‘autochtone’ omwonende die eerder van doen had met daklozenopvang in de buurt. En haar vooroordelen inmiddels goeddeels in de prullenbak had achtergelaten.

De wijkagent mengt zich in het debat, de bewonersvereniging is present en een drankje na afloop leidt meteen al tot aanmeldingen van vrijwilligers.

Het werd een avond waarbij ik me deelgenoot voelde worden van de mogelijke oplossing  van het ‘Ter Apel-vraagstuk’. 
Met dank aan ‘D’n Burger’: hij stak z’n nek uit. Recht voor z’n raap.Top!

afb.: vrnhn.nl