Politieke spelletjes, het is van alle tijden.
Kongsi’s, akkoorden en coalities. Het hoort er allemaal bij in de arena waar de landelijke besluitvorming plaatsvindt.

Het staaltje van ondoorzichtbare en ontoelaatbare bedotterij dat nu wordt vertoond, gaat evenwel alle normale verbeeldingskracht te boven.
De migratiecrisis, één van de politiek meest gevoelige onderwerpen van dit moment, wordt voorlopig in de ijskast gezet.
Als het aan een meerderheid van de Tweede Kamer ligt, wordt de parlementaire behandeling van het wetsontwerp Spreidingswet voorlopig stopgezet.

De bestuurlijke puinhoop rondom de opvang van asielzoekers is daarmee compleet en zou zelfs een Bananenrepubliek onwaardig zijn.
Moord en brand wordt er al tijden geschreeuwd wegens de ontoereikende opvang van asielzoekers én statushouders. Gemeenten, het COA, Vluchtelingenorganisaties, ja zelfs het Rode Kruis, bekend van hulp bij oorlogsgeweld en natuurrampen, zij allen wijzen keihard op de volstrekt onhoudbare situatie.
Ter Apel en Budel als schrijnende, weerzinwekkende voorbeelden.

Tijdenlang wordt al over gedelibereerd. De spreiding van de nieuwkomers is zeer oneerlijk verdeeld over het land.
Van de Rijksoverheid mag je verwachten dat deze ingrijpt, indien lagere overheden er niet uitkomen. En dat laatste is aan de orde. Wie dat niet hoort en ziet is stekeblind.
Maar niks daarvan. De eerste beste dag waarop het nieuwe parlement in vergadering bijeen is gaat het al mis.

Nieuwe bestuurscultuur, luisteren naar ‘de mensen in het land’ ?  Hoezo? 
Herstel van vertrouwen in een betrouwbare overheid! Dat is toch het walhalla waarnaar de winnaars van de laatste Tweede Kamerverkiezingen hebben beloofd ons te zullen leiden?

Dat begint al goed met het grove schenden van zorgvuldig parlementair werk. Wetsontwerp gaande de behandeling óeps van tafel. Géén spreidingswet nú is politiek gestuntel van de eerste orde, zeer onbehoorlijk bestuur.
Gemeentebesturen, hulpverleners, statushouders, asielzoekers laten voortmodderen? Verbijsterend.

De verkiezingsoverwinnaars kun je het misschien nog niet eens aanrekenen. Het zijn populisten en nieuwkomers. De eersten hebben niks met bestuurlijke continuïteit, de laatsten moeten nog veel leren.
De aanstichter van deze miserabele fase in de migratiecrisis is evenwel de VVD. Partij met een rijke parlementaire traditie. Partij met immens veel expertise in ordentelijk bestuur. Maar niks is daarvan nu terug te zien. Meehuilen met de wolven uit het popi-rechtse bos.

Zij die in ons land rechtmatig verblijven spreiden over het gehéle land, is één.
Instroompolitiek is twéé: laat de rechtse partijen zich daar vooral, en dan in Europees verband, op richten. Prima.

Voor nú: kom op met een Spreidingswet.

foto: hartvannederland.nl