Als eersten kwamen de roetveegpieten de buurt ingehuppeld. Hun nieuwsgierig prettige blikken verrieden het voornemen tot een swingende en avontuurlijke aanpak.
Dat terwijl er in de hele, kolen- en aardgasvrije wijk geen schoorsteen is te bekennen. En om naar boven te klimmen langs muren om vervolgens op hoofdzakelijk hoge platte daken te geraken, is ook al geen sinecure.

In gesprekken met kinderen hoorde ik een Piet opperen dat een heftruck misschien uitkomst zou kunnen bieden. Instemming vanuit de kinderschare viel haar/hem ten deel. De context klopte kennelijk, de sfeer was om te smullen.

Wat een feest: kleine internationals verkleed als Sinterklaasjes en Pieterbaasjes. Bibberend van de kou en nieuwsgierig, omringd door hun meegenietende ouders uit den vreemde. Zelf volledig ingeburgerd alsof pepernoten en marsepein hun écht met de paplepel zijn ingegoten. De kinderen troonden hun ouders mee de straat op.

De Sint gaf állen aandacht, schreed door de straat, sprak íedereen aan en liet zich gewillig met Jan en alleman in, en fotograferen.

Verbinden is een toverwerkwoord. En ik zag het voor m’n ogen gebeuren. Natives en expats, jong en oud, wel en niet gevoelig voor tradities en culturele verworvenheden van elders. Het maakt allemaal geen fluit uit zodra er gemeenschappelijke ervaringen worden opgedaan.
Xenofobie, enge vergezichten, wij-zij……?! 

Wie verbinding zoekt heeft de toekomst. Daaraan hebben we trouwens meer behoefte dan ooit.

Hoezo, terug naar Zwarte Piet? De kleine gelovigen op straat weten van die hele discussie helemaal niets! Dat is van ver vòòr hun tijd. Zij kijken vol ontzag naar de roetvegers. Genieten van de Sinterklaas zonder schimmel. En zetten een beeld vast in hun geheugen. Voor hen wordt daarmee bevestigd dat het ook nooit anders is geweest. Zo eenvoudig is het dus.

Ruim een halve eeuw geleden had ik het voorrecht secretaris van Sinterklaas te mogen zijn. In Nijmegen was het een traditie (!), zo was me verteld, dat een witte man die rol vervulde. Alle andere Pieten waren zwart, behalve ik.
Je ware discriminatie, zou je zeggen met de bril van nu. Of was het vooruitziend en revolutionair: geen zwarte, maar witte hoofdpiet. Zie er maar wijs uit te worden. 

Voor culturele verbondenheid bestaan er geen andere wetten dan die van de openheid, tolerantie, vrijheid, begrip én ontwikkeling. Zó bezien gaat het feest van Sinterklaas een rijke toekomst tegemoet.
Met de internationale Klaasjes uit onze buurt voorop.