Het was op een doordeweekse namiddag dat ik, vrolijk gespannen, de plaatselijke grammofoonplatenwinkel binnenstapte. De prijs van een singletje bedroeg vier gulden en een kwartje. Een stevig bedrag voor een jong mens. 

Maar ik had het er voor over: mijn allereerste plaat, en dat ook nog van de wereldband The Rolling Stones. Toen al. Ze waren pas drie jaar echt aan de gang en ik was er totaal aan verslingerd. Hun geluid drong overal en diep door, zelfs tot in de kleinste lage landjes aan de Zee.

Zonder internet, podcasts, streaming en Instagram. Maar wel met een heuse pick-up in huis, draaiend vinyl in de rondte. De radio als drager van de versterkte muziek.
Bizet’s Carmen en de Bach’s Brandenburg verdreef ik van mijn ouders’ draaitafeltje.

Tot dan toe was de muziek van de Engelse jongens bij mij hoofdzakelijk bekend van stevige rockfuiven, feestjes met mijn mede-middelbare scholieren. Dagelijks stemde ik ook af op piratenzender radio Veronica. De bron: een miniradiootje op mijn kamer.
En op straat, enkele keren per jaar, hangend in de directe omgeving van sommige kermisattracties. Alhoewel: bij die laatsten scoorden The Beatles stukken beter, ‘melodieuzer’ muziek als zij schenen te  maken. Aangepaster dus. En daar was ik niet zo van…..

Het werd The Last Time, 45 toeren vol muziek, een liedje van zo’n drie minuten. Meer dan genoeg om vocaal volledig bij uit je dak te gaan. En dat deden we. Op de achterkant, de B-kant, stond het nummer Play with Fire, meeslepend en romantisch. Goed voor de ontwikkeling van de gemiddelde 15-jarige. Pubers en adolescenten: een beetje met vuur spelen helpt bij de verkenning van de grenzen op weg naar volwassenheid.

Fantastisch. Die (maybe the) last time heeft me nooit meer los gelaten, en is hopelijk nog steeds niet in zicht. Muziek als elixer voor een lang leven. Blijkbaar geldt dat ook voor The Stones.

Deze week verschijnt er een nieuw album. De recensies zijn lovend tot in de overtreffende trap. Nog steeds pakken de rebelse musici van weleer uit met fabuleuze teksten. Passend bij hun leeftijd: ‘…Now I’m too young to die and too old to lose…’ om maar eens wat te citeren.

Nog even en het nieuwe album ligt ‘in de bakken’. Niet langer bij die uitnodigende platenzaak met een luisterbar incl. koptelefoontjes. Maar streaming is inmiddels wel zo comfortabel.  In het bijzonder voor ouderen….