Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik het niet eens wist: tijdens de tweede zondag van september wordt elk jaar nationale ziekendag ‘gevierd’. Vandaag. 

Extra aandacht wordt er aan ons allen gevraagd voor zieken en mensen met een beperking. Het mooie initiatief tot deze jaarlijkse focus komt van de Zonnebloem en is gestart in 1974. Dus toch wel een béétje apart dat ik niet wist welk attentielaadje ik vandaag als volstrekt normaal in mijn geheugen had moeten openen. 

Onze tijd is blijkbaar te jachtig, te gestrest , te rusteloos en te gehaast om veel op te kunnen hebben met belangrijke fenomenen als een jaarlijks terugkerende dág, speciaal voor zieken.

En trouwens: hoeveel dagen met een bijzonder aandachtsrandje hebben we eigenlijk per jaar? De Ziekenzondag moest nu al concurreren met een weekend vol Open Monumenten en gisteren vierden we op sommige plaatsen òòk nog de Open Dag van het Riool. 

En toch is het om je te schamen. Zieken dienen sowieso vaak in het zonnetje gezet te worden. En gebeurt dat ook? Schrijnend dat je over die éne bijzondere dag nauwelijks wordt ‘lastig gevallen’ in de (social) media. 

Het bezoeken van zieken is één van de zeven werken van barmhartigheid, wat zoveel betekent als  het tonen van erbarmen. Op een dag als vandaag moet je je daarvan eigenlijk extra bewust zijn. Maar kom daar maar eens om anno 2023. De meesten kennen de ‘zeven werken’ niet eens, laat staan een woord als erbarmen. Mededogen zie ik in de media nog niet gauw als trending topic en ziekenbezoek is in veel gevallen een aangelegenheid voor ieders eigen exclusieve inner circle. 

Bekommeren, gemeenschapszin en open staan voor íeder ander. Soms lijkt het alsof het enkel een rijker sociaal verleden in je naar boven haalt.

Maatschappelijke aandacht voor zieken en minder bedeelden hebben we gemakshalve neo-liberaal ingericht. We verwachten van ‘de markt’ en ‘de overheid’ dat die de verantwoordelijkheid nemen voor de zorg voor de ander. Wat een misvatting en treurnis is dat toch. 

Inmiddels piept en kraakt het zorgsysteem dat de laatste decennia is opgetuigd, aan alle kanten. Aandacht voor zieken en gehandicapten kun je immers niet overlaten aan ‘de markt’. En ‘de overheid’ is niet ingericht om erbarmen te tonen zoals het Toeslagenschandaal op tragische wijze heeft laten zien.

Bekommernis om de ander is hard nodig, juist in een tijd van méér individualisering. Die Ziekenzondag: in íeders agenda voortaan. Elke dag. Afgesproken.