Je zult het maar zijn, spin. Want jawel, die ‘titel’ viel me onlangs ten deel. En of ik er blij mee moet zijn valt nog maar te bezien.

Een opinieleidende social media icoon voorzag me onlangs van deze kwalificatie. Toch vind ik het ook wel wat hebben. Voor spinnen hebben veel mensen immers enig ontzag, en behoren tot de elite: wie wil dat nou níet een keer meemaken.

Helemaal vertrouwen doe ik het niet. Enkele jaren geleden kreeg ik ook al zo’n vrolijke persoonsomschrijving aan m’n broek: ‘….onderwijsbobo die niets met onderwijs heeft….’ . Dit keer van een andere zelfbenoemde criticus. Het was bepaald niet complimenteus bedoeld vermoed ik, het deed het vanzelfsprekend wel heel goed in sommige kringen van de social media.

Een spin is in het publieke debat toch eerder een draaier en ook nog eens verdraaier van feiten, dan een opponent waarmee je in fair play het debat aangaat. En een bobo wordt meestal ook niet gebruikt om mensen te duiden die de handen écht uit de mouwen steken en weten waarover het gaat in de gewone alledaagse wereld.

Maar in de week waarin de decoraties uit de kast gehaald, opgespeld en getoond worden mag het gemeld worden. Mijn decoraties staan uitsluitend op de digitale snelweg, dat wel. Onverpakt, onverbloemd en zonder strik. En daar worden ze nóóit weggehaald, in tegenstelling tot die welke verleend zijn door de Koning zelf. Die moeten retour na overlijden van de gedecoreerde.

De week van Koningsdag tot en met Bevrijdingsdag is er één van decoreren, herdenken en gedenken. Een soort Kerst in het voorjaar, maar dan met een rood-wit-blauw randje.
Tijdens Kerstmis bezinnen we ons op de grote vragen. Zingeving centraal, met het hiernamaals zo mogelijk in het denkraam. En vooral ook samen vieren van het leven. Al dan niet vermeende spiritualiteit er omheen ter legitimatie.
Rond Koningsdag en begin mei herhaalt zich deze aanpak min of meer. Weliswaar op een aardser en dus trivialer niveau. Het gaat meer om het hier en nu. Betekenis voor elkaar staat centraal.. En vooral natuurlijk ook weer het ‘samen vieren’.

Mooie tradities in een land waarin je het gevoel krijgt dat sociale samenhang uitsluitend nog in de studieboeken wordt besproken. Dat blijkt soms mee te vallen. Rotterdam tijdens Koningsdag was een voorbeeld van hoe verbinding tussen mensen vorm kan krijgen. Hoe fragiel en incidenteel misschien ook. Het biedt hoop en perspectief.

Tegen die achtergrond accepteer ik íets makkelijker de versierselen die ik meekreeg. De Lage Landen bij de Zee kennen een rijke liberale en vrijgevochten geschiedenis. De protestanten vochten er tegen de roomsen en de republikeinen tegen koningen. Er kan en mag veel. Gelukkig maar.
In die traditie beschouw ik de eretekenen die ik in de vorm van quotes digitaal opgespeld kreeg als geuzenkwalificaties.

Blijkbaar is het publiekelijk delen van opinies en opvattingen voldoende om in ‘het andere kamp’ geduwd te worden. Dat doet geen pijn en zet me aan nog beter na te denken over mijn eigen gedrag.
En dat past zowaar zowel in de traditie van Kerst als die van Koningsdag en de eerste Meidagen.
Met als uiteindelijke doel: elkaar opzoeken, in vrijheid én met wederzijds respect debatteren en tenslotte vrolijk geëngageerd ‘samen leven’. Nederlandser kan het nauwelijks.