Mijn werkzame leven is ten einde.

Het is nog even wennen aan een agenda die nu volledig privé is. Geen publieke verantwoordelijkheid meer. En dus ook geen publieke verantwoording meer afleggen. Dat laatste is trouwens wel relaxed. Tijd voor reflectie en ontspanning. Mopperen, vrolijk en blij zijn. Het is voortaan volledig voor eigen rekening.
Geen tweeps meer die me al kwetterend het onderwijs uit willen fluiten. Maar ook geen LinkedIn-marketeers die alweer een nieuw carrièreperspectief voor me willen uitrollen. It’s all over.

Op deze, eigen pagina ga ik verder. Een aantal jaren geleden had ik die ook al volop in gebruik als ‘schriftje’ om ongenoegen, blijdschap en wijsheid te delen op de digitale snelweg. Een lonkende schrijfroute, zonder voorbehouden en mitsen of maren. Álle gelegenheid om mijn nieuwsgierigheid te kunnen exploiteren.

Voor schrijfsels vond ik de laatste jaren onderdak bij InnovationOrigins en FRITS. Digitale platforms die vanuit de Lichtstad Eindhoven worden uitgegeven. Eervolle plekken voor een stukjesschrijver. Meedeinen op golven van kritisch commentaar en stijlvol schrijversplezier. Een genoegen in een wereld waar de tijd nooit meer éventjes stil staat. Het was ‘kikken’ voor mijn digitale pen.

Onregelmatig zal ik weer van me laten horen. Niet meer geremd door welk visitekaartje dan ook. Want die liggen nu te vergelen in mijn CV. Voor later. Ongezouten kritiek en vrolijke oneliners. Pogingen tot bijdragen aan het maatschappelijk debat en de onverbloemde dialoog. Een stok tussen de spaken van het al te vaak zwalkend ronddraaiende wiel van het eigen gelijk.

Ik heb er zin in. Zegt het voort.